Met de wenken van Venus

Met de wenken van Venus

 

Door helder blauw, kabbelend water heen, een bron,

verwarmd en doorstraald door het licht van een felle zon,

staart jouw sierlijke gestalte, speerpunt van een onzichtbaar sterrengewelf,

in feite naar zichzelf.

 

Maar na het sluiten van de ogen

verschijnen als verwacht,

hetgeen jij in de dagdroom al eerder had gedacht,

al die vragen en verzoeken van getrouwen;

jij weet het zeker zij zijn de jouwen.

 

In het helder blauw, kabbelend water, de bron,

wordt vaak uitgebeeld wat men in jou verzon

en met vreugde en verdriet stel jij dan vast

wat eigen of andermans was als vrucht of last.

 

Bij de keel beluister jij het woord,

dat een ieder van een hem of haar hoort:

 

Dat eigen en andermans wat ben ik zonder gemeenzaam,

toch niets anders als verzengend eenzaam?!

 

 

 

 

 

Website laatst bewerkt: 4-1-2014 door J. Wervenbos te Rotterdam

Notitie

 

Tekst volgt nog.